Akmayan su yosun tutar, çürür; akın hayatta yerçekimine, sevginizin, heyecanınızın çekimine doğru!

Mezartaşı

Aynı lezzetten bıkmadınız mı; boşaltın bardakları, yeni bir lezzet için başlayın damla damla yeniden doldurmaya bardağınızı, içinizdeki boşluğu!

Kendinizi geride bırakın, atın o adımı uçurumun kıyısında, yoksa nasıl çıkacak kanatlarınız? Nasıl öğreneceksiniz bir sonraki sizi? Nasıl varacaksınız karşı tepeye? Yerleşmeye mi geldik bu hayata, tabii ki hayır, gideceğiz bir gün; deneyimlemeye ve keşfetmeye geldik, öyleyse harekete geçin!

Dünyevi gerçekler aracılığıyla kendimizi, yansımalarımızı, potansiyellerimizi ve sonsuzluğu deneyimlemeye geldik.

Yin-yang

Öyleyse boşaltın bardağınızı, damla damla yeniden yaratmak için, sonsuzluktan bir yudum daha almak için…

O yeni olan dünya’ya geçiş o kadar da kolay olmayacak; oraya geçmek için çok hırçın bir denizi aşmamız gerekecek. Şu an zaten o denizin içindeyiz ve fırtına giderek çetinleşiyor; özellikle yaşadığımız coğrafya fırtınanın gözüne doğru ilerliyor ki zaten Afganistan, Libya, Filistin gibi ülkelere bakarsak ne kadar şiddetli olduğunu görürüz. Ve fırtına ülkemizde de şiddetini artırıyor.
Herşey iki günde toz pembe olacak sanan varsa rüyasından uyanmak için acele etsin çünkü fırtınaya çıplak yakalanabilir.

Kırınım

İnsanoğlu en büyük sınavını veriyor ve sınavın soruları gitgide zorlaşıyor ve belli ki 2012′de (ve sonraki 3-5 yılda) sınavın en önemli sorularını çözmeye çalışacağız.
Bu fırtınalı denizi aşmış olsak bile bu yolculuk bizi çok değiştirecek, yaşam tarzı dediğimiz şeyin büyük bölümünü değişime uğratacak. Kaybetmeden değerini bilmediğimiz olgular var, hatta çoğu değeri kaybetmeden anlayamıyoruz. Bu yüzden gereğinden fazla bağlandığımız alışkanlıklarımızı ve bizi körleştiren/köleleştiren nelerimiz varsa (para, insan, yüzeysel cinsellik, yeme-içme, eğlence… adını siz koyun) bunlar elimizden su gibi kayıp gitmeli. Gidecek ki meselenin özüne inebilelim.

Bu şu an dünyamızda birçok yerde oluyor zaten fakat bilmeyen, anlamayan kalmayacak şekilde (birlik bilinci) yayılacak bu “biliş” ve böylece uzuuun bir sessizlik eşliğinde, bulutların arasından göz kırpan güneş ışınlarının göz kamaştırması gibi “ayacağız” meseleye.

Bilinç dalgasının tepe noktasını gören, bilen ve o uçta sörf yapanlar belirleyecek yönümüzü; iyi ya da kötü. Ve umuyorum ki gezegen nüfusunun daha büyük çoğunluğu çok daha güzel, barış kokan, eşitliğin ve kardeşliğin hakim olduğu, açgözlülüğün bittiği, doğayla teknolojinin doğru biçimde biraraya geldiği bir gelecek vizyonuyla nefes alıp veriyor olacak tam o kırılma noktasında.
Ve diliyorum ki herkes bütün cesaretini toplayıp sevgisinin peşinden yürüyebilsin, doğru bulmadığı ortamdan uzaklaşabilsin, sonsuzluğun çağrısını duyabilsin, -gereğinden fazla- tüketimi durdurabilsin, yaptığı her işte, yürüdüğü yola kalbini koyabilsin.

Yaşamı seviyorum; sonsuzluğa, tek ve sonsuz yaratana tapıyorum, doğaya-gezegenime aşığım, boyutları öğrenmek, diğer insanlarla-ırklarla tanışmak, onlardan öğrenmek-öğretmek istiyorum, çocukların saf enerjisine hayranım, yaşam-ölüm döngüsü önünde diz çöküyorum ve ben varım! Öyleyse en iyi dostum ölümdür!
Sevgiyle, sevdiklerinizle kalın, sonsuzluk olun!

Bu yüzden buna maruz kaldığını düşündüğüm, hissettiğim kelime ve/veya kavramları (tamamen somut, maddi değerleri, eşyayı, evi, arabayı çağrıştıran para gibi) ya kullanmıyorum, ya yerine başka bir tanım veya kelime yerleştiriyorum veya bambaşka yeni bir tanım getiriyorum bunlara. Çünkü zihnimiz ve beynimizdeki nörosinaptik ağlarımız bildiği gibi çalışmakta ısrarcı, çalışmasını da tanımlar üzerinden yapıyor. Ve zihnimizdeki tanım çarpık bir tanımsa ve biz bu tanım üzerinden çok denklem işletiyorsak haliyle çarpıklığın içinde kalıyoruz mecburen…

Bu kadar evrim boşa gerçekleşmedi. İnsanlık artık yaratımına kanallık ettiklerinin en uygunlarını seçmek zamanına geldi. Geriye dönüp bakarsak, doğaya zarar veren teknolojileri tedavülden kaldırmak ve sadece doğa dengesiyle uyumlu çalışan teknolojilerle devam etmek gerekiyor.

İnsan hayatının sadeleşmesi ve ruhsal bir deneyim yaşadığımızın farkındalığının artması gerekiyor. Hem bilimsel hem de ruhsal bir bakışa sahip çocuklar yetiştirmemiz gerekiyor. Büyük şehirler yerine, daha az nüfuslarla doğayla daha içiçe yaşayan topluluklara dönüşmemiz gerekiyor.

Hepsinin kilidi tüketimden geçiyor, yani tüketimi azaltmaktan, daha doğrusu, durdurmaktan geçiyor.

Teknolojimiz şu an -genelleme yapacak olursak- bize zihmet etmiyor, bizler teknolojinin altında eziliyoruz. Bunu durdurmak gerekiyor. Teknoloji üreten firmalar büyük hırslarla her saniye yeni model üretmek ve tüketim döngüsünü sürdürmek yerine, mesela 10 yılda bir yeni modeller üretmeye başlamalı. Fakat tahmin edersiniz ki bunu yapmayacaklar. Bunu “yaptırmanın” tek yolu da onları sermayesiz bırakmak, yani tüketmemek.