Akmayan su yosun tutar, çürür; akın hayatta yerçekimine, sevginizin, heyecanınızın çekimine doğru!

Mezartaşı

Aynı lezzetten bıkmadınız mı; boşaltın bardakları, yeni bir lezzet için başlayın damla damla yeniden doldurmaya bardağınızı, içinizdeki boşluğu!

Kendinizi geride bırakın, atın o adımı uçurumun kıyısında, yoksa nasıl çıkacak kanatlarınız? Nasıl öğreneceksiniz bir sonraki sizi? Nasıl varacaksınız karşı tepeye? Yerleşmeye mi geldik bu hayata, tabii ki hayır, gideceğiz bir gün; deneyimlemeye ve keşfetmeye geldik, öyleyse harekete geçin!

Dünyevi gerçekler aracılığıyla kendimizi, yansımalarımızı, potansiyellerimizi ve sonsuzluğu deneyimlemeye geldik.

Yin-yang

Öyleyse boşaltın bardağınızı, damla damla yeniden yaratmak için, sonsuzluktan bir yudum daha almak için…

O yeni olan dünya’ya geçiş o kadar da kolay olmayacak; oraya geçmek için çok hırçın bir denizi aşmamız gerekecek. Şu an zaten o denizin içindeyiz ve fırtına giderek çetinleşiyor; özellikle yaşadığımız coğrafya fırtınanın gözüne doğru ilerliyor ki zaten Afganistan, Libya, Filistin gibi ülkelere bakarsak ne kadar şiddetli olduğunu görürüz. Ve fırtına ülkemizde de şiddetini artırıyor.
Herşey iki günde toz pembe olacak sanan varsa rüyasından uyanmak için acele etsin çünkü fırtınaya çıplak yakalanabilir.

Kırınım

İnsanoğlu en büyük sınavını veriyor ve sınavın soruları gitgide zorlaşıyor ve belli ki 2012′de (ve sonraki 3-5 yılda) sınavın en önemli sorularını çözmeye çalışacağız.
Bu fırtınalı denizi aşmış olsak bile bu yolculuk bizi çok değiştirecek, yaşam tarzı dediğimiz şeyin büyük bölümünü değişime uğratacak. Kaybetmeden değerini bilmediğimiz olgular var, hatta çoğu değeri kaybetmeden anlayamıyoruz. Bu yüzden gereğinden fazla bağlandığımız alışkanlıklarımızı ve bizi körleştiren/köleleştiren nelerimiz varsa (para, insan, yüzeysel cinsellik, yeme-içme, eğlence… adını siz koyun) bunlar elimizden su gibi kayıp gitmeli. Gidecek ki meselenin özüne inebilelim.

Bu şu an dünyamızda birçok yerde oluyor zaten fakat bilmeyen, anlamayan kalmayacak şekilde (birlik bilinci) yayılacak bu “biliş” ve böylece uzuuun bir sessizlik eşliğinde, bulutların arasından göz kırpan güneş ışınlarının göz kamaştırması gibi “ayacağız” meseleye.

Bilinç dalgasının tepe noktasını gören, bilen ve o uçta sörf yapanlar belirleyecek yönümüzü; iyi ya da kötü. Ve umuyorum ki gezegen nüfusunun daha büyük çoğunluğu çok daha güzel, barış kokan, eşitliğin ve kardeşliğin hakim olduğu, açgözlülüğün bittiği, doğayla teknolojinin doğru biçimde biraraya geldiği bir gelecek vizyonuyla nefes alıp veriyor olacak tam o kırılma noktasında.
Ve diliyorum ki herkes bütün cesaretini toplayıp sevgisinin peşinden yürüyebilsin, doğru bulmadığı ortamdan uzaklaşabilsin, sonsuzluğun çağrısını duyabilsin, -gereğinden fazla- tüketimi durdurabilsin, yaptığı her işte, yürüdüğü yola kalbini koyabilsin.

Yaşamı seviyorum; sonsuzluğa, tek ve sonsuz yaratana tapıyorum, doğaya-gezegenime aşığım, boyutları öğrenmek, diğer insanlarla-ırklarla tanışmak, onlardan öğrenmek-öğretmek istiyorum, çocukların saf enerjisine hayranım, yaşam-ölüm döngüsü önünde diz çöküyorum ve ben varım! Öyleyse en iyi dostum ölümdür!
Sevgiyle, sevdiklerinizle kalın, sonsuzluk olun!

O havada ve o saatlerde (gece 1 civarları) Galata Köprüsü hiç de boş değildi. Zaten son zamanlarda sık sık gittiğim için biliyorum ki köprü geceleri hiç boş olmuyor, balık tutma sevdalıları her saatte köprüde nöbet halinde oluyorlar; gece tenekelerde ateşler yakılıyor, pilavcılar ve çaycılar geziyor ve bol bol muhabbet dönüyor köprü üzerinde. Gerçekten çok ilginç bir ruh haline bürünüyor köprü gece saatlerinde. Manzara zaten her zamanki güzelliğinde ve hatta İstanbul’un keşmekeşi iyiden iyiye azaldığı için çok daha keyifli oluyor kısa bir yürüyüş.

Warm White from Ersin Koç on Vimeo.

Bu yüzden buna maruz kaldığını düşündüğüm, hissettiğim kelime ve/veya kavramları (tamamen somut, maddi değerleri, eşyayı, evi, arabayı çağrıştıran para gibi) ya kullanmıyorum, ya yerine başka bir tanım veya kelime yerleştiriyorum veya bambaşka yeni bir tanım getiriyorum bunlara. Çünkü zihnimiz ve beynimizdeki nörosinaptik ağlarımız bildiği gibi çalışmakta ısrarcı, çalışmasını da tanımlar üzerinden yapıyor. Ve zihnimizdeki tanım çarpık bir tanımsa ve biz bu tanım üzerinden çok denklem işletiyorsak haliyle çarpıklığın içinde kalıyoruz mecburen…

Dilimin Ucunda ~ Günün Fotoğrafı ~ 171011

Bu kız çocuğu Üsküdar’da kardeşleriyle beraber insanlara anahtarlık satmaya çalışıyordu. Bu yaşta O’nun için herşey bir oyun olsa da belli ki bu oyun O’nun istediği oyun değildi. Çok sıkılmış görünüyordu birşeyleri mecburen yapıyor olmaktan dolayı.

Almanın satmanın manasını bizim bildiğimiz gibi bilmediğinden eminim. Yok ki O’nun dünyasında almak satmak, o dünyada paylaşmak var. Tıpkı o ağzındaki anahtarlığı bir oyuncak yaptığı gibi, herşeyi bir oyuncağa çevirebilirdi O. Fakat o ağzındaki oyuncak da satılıktı…

Sanki söylemek istediği birşeyler vardı fakat sessizdi. Yanındaki abisi bizimle ilgileniyordu fakat O tek kelime etmiyordu, belli ki O’na yabancı geliyordu bu durum. O gidip oyun oynamak istiyordu…

Canon EOS 7D – Canon EF-S 10-22 f/3.5-4.5
16mm – 1/160 – f/4,5 – ISO400

Gidenler ve Kalanlar ~ Günün Fotoğrafı 131011

Caddebostan sahilden bir kare.

Bu fotoğrafta 3 farklı odak noktası olması çok heyecan verici geliyor bana. Estetik duruşuyla bu güzel ağaç mı, yoldan geçen 2 insan mı yoksa sol tarafta oturan çift mi odak noktası oluyor kestiremiyorum.

Tek ağaç fotoğraflarını oldum olası sevmişimdir. Özellikle de etrafında kalabalık edecek birşeyler olmadığı zaman…